Akşam...
Hava kararmış, okyanusun kenarında...
Sahilde gökyüzüne bakıyorum, yıldızlar ölümlerini hala parıltılarıyla gizleyebiliyor...
Ben....
Gizleyemiyorum...Sadece Gizleniyorum..Hep yaptığım gibi..
Ensemde okyanustan gelen bir deniz rüzgarı ...
Umutlanmak benim elimde, hiçbir zaman olmadı...
Heyecanlanmıyorum gerçekten , biliyorum güzelliğin benden intikamını elbet alacak...
Koşuyorum...
Okyanusa doğru....Kulaç atıyorum, okyanusun ortasına doğru..
Nefes al nefes ver..Enerjim tükenene kadar...
Duruyorum sırtüstü, yalandan parlayan yıldızlara, hangimiz daha ölü aslında...
Sonra ..Sahile doğru yüzmeye kara veriyorum..Bilinçsizim.. Hep bilinçsizdim...
Sonra yine sırt üstü durup, dinliyorum...ve yüzüyorum tekrar okyanusun ortasına doğru..
Bitti enerjim, yıldızlar gibi ölüyüm ama sadece hareket ediyorum..
Arkada o şarkı başlıyor.. Easy like sunday morning..mükemmel bir şarkı,azrailin seçimi..
Ayakkabımda sakladığım jiletleri çıkarıyorum..Mükemmel bir yemek..Köpekbalıkları masum..
İçgüdeleri yok etmelerini söylüyor, tek yayabildiğim kokuya geliyorlar..Ben biliyorum..
Kurtarılmak olmayacak ...Kurtarana hiç istememiştim zaten...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder