Eksiklik..

Heyacanımı yine kaybettim..Mutlu edemiyecek hiçbirşey biliyorum...Eğer bir şeyi heyecanlanmadan yaparsan, elbet birgün senden intikamını alırmış..Düşmanlarım çoğalıyor..Hiçbir heyecan duymuyorum..Geri dönüşleri ağır olacak..Bekliyorum..Onu..
Belkide beni..Belkide psikolojik bir hastalık tedavi etmeye çalıştığım...Bir delinin tedavi için kendi doktoru olması tedaviye ne kadar yardımcı olur bilmiyorum..Arkadaşlarımın hepsi deli..Benim şizolarım..Belkide ben onların lideriyim.. Normal olduğunu zanneden, delilerle arkadaşlık kuran, onları tedavi ederse , kendide tedavi olabileceğini düşünen...Onların umurunda değil, hiçbir zamanda olmadı zaten... Onlar hastalıklarını yaşıyor, ben ise inkar ediyorum belkide..kurtarıcımın , ben olmadığına eminim..Diğer , herşey zamanda yok oldu...Bende yok oluyorum..

Belkide hiç olmadım...
Belkide yokum...
Bu bedende ne yapıyorum bilmiyorum...Bilmeyi çok isterdim.. ne istediğimi bilmeyi çok isterdim...İstemeyi çok isterdim..Elde ettikçe onları birer birer, hiçbirini istemediğimi anladım...Hiçbiri , hiçbirşey mutlu etmiyordu..

Heyecanımı yitirtende bu oldu zaten...Elde ettikçe istemediğimi anladım hayatta hiçbirşeyi..şimdi elde etmektende korluyorum..Belkide birazını bırakmalıyım.. İntihar etmemek için...Suçlamıyorum kimseyi...Korkuyorum...Kontrolün hep bende olduğunu zannederdim, beklemediğim sadeleğimden beklentisiz bir kimsesiz yarattığımdan...


Yalnız kalmak istiyorum..Yapayalnız...Tanımak istemiyorum kimseyi..Uyumak, oturmak istiyorum..Yanlış bir yerde, yanlış bir reenkarnasyonun bir sonucuydum belkide...Kabullenemedim..Hep bir eksiklik oldu..

Bilemiyeceğim belkide onu hiç...Bilirsemde nefret edeceğimi biliyorum...