Yine başladığın yere döndün..Belkide bittiği yere..Aslında hepsi bu belkide..Umutlanacak birşey yok..A ve B noktası arasında gidip geliyorsun....Çıkamıyorsun bu çıkmazdan..Belkide çıkmak istemiyorsun..Belkide yeterli aslında..Alışkanlık misali umutlanıyorsun..Sonra yine başladığın noktaya dönüyorsun..Tipik karakteristik özelliklerini kaybetmiyorsun..Zaafların belkide beğenilerin aslında..Kabullenemiyorsun ama hayal ediyorsun..Onları yapmamayı ama hep yapıyorsun..Sonra saklanıyorsun..Bekliyorsun..Bir umut yeşeriyor..Kontrol edemiyorsun..Büyüyor..Sen O anlasın diyorsun..O aslında özgürleştikçe uzaklaşıyor senden..Fark ediyorsun..bozuntuya veremiyorsun..İnsanlar senin gibi değil..Anlıyorsun..Sende uzaklaşıyorsun..Seni yakalıyor..Bırakmıyor..İntikamını almak istiyor..O senin en büyük düşmanın oluyor..Seni parçalamak istiyor..Zarar vermek istiyor...Senin için üzülüyor senin kemiklerini parçalarken..Gözlerinden yaşlar akıyor ama öğretilenden fazlasını yapamıyor...Seni sevdiğini zannediyor ama seni öldürüyor..Sen öldürülmeyi bekliyorsun..Fazla canın kalmadı...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder